گفتن کون لق دگران شهامت میخواد. نه واسه اینکه ممکنه باشون درگیر شی؛ چون باید با تمام وجود قبولش کنی و این سخته

چندین روزه شاید نزدیک یه ماه، شروع کردم در جستجوی زمان از دست رفته رو بخونم
اصلا پیش نمیرم
تو صفحه ده گیر کردم
شروع میکنم به تجسمات بیخودی درباره کتاب و شخصیت نامفهمومش
شایدم واسه اینه که ترسیدم ازش...

Never likes you, someone like you!!!!

13آذر نود و یک

حدودا 6 سال پیش بود آخرای زمستون که محمد و سعیده دوست شدند... دیدنشون کنار هم برا ی اولین بار و دیدن اینکه چه قدر خوب و بامزه اند با همدیگه... حتی حس غریبی باهاشون
شب حرف زدنا و روز بیرون رفتناشون...همیشه شنیدن دعوا و آشتی کردناشون...
شش سال گذشت و حتی تا پای ازدواجم رفتن
و حالا که تموم شد انگاری قلب منم شکست... قلب مامانمم شکست...
دیگه ببین حال اونا چیه!!!!
سعیده که رفت محمد گریه کرد
توی خواب گریه کرد و تو بیداری
دوتاییشون خواستن و دنیا نخواست
تغییر کردن با هم
زجر کشیدن با هم
ولی نشد...
ناراحتم برای دوتاشون
سعیده ای که امروز رفت اون سعیده 6سال پیش نیست تنهاترو داناتره
غمگین و تنهاس و نمیدونم حتی کسی و داره که باش دردشو بگه؟!؟!
میتونم حدس بزنم به چه حالی رفته...
تُف به ذات این مملکت با این فرهنگ و اقتصاد و سنت و این خانواده های مثلا مذهبی و سنتیش که میرینن به زندگی دوتا جوون
بدبختی و بدشانسی تو زندگی محمد تمومی نداره و حالا میبینم که زندگی سعیده هم به همون گهیه... ولی نمیتونن با هم باشن و دنیای کوفتی نذاشت که با هم باشن...
گریه هاشون و غم هاشون درداوره غمگینانه است و دلخراش...
آآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآه

ششم آذرماه هزارو سیصد و نود ویک!

صبح پا شدم از خواب با یه گلو درد وحشتناک.صدای تق و توق قطره های بارون روی کانال کولر و سایه بونا،همه جاهم تاریک. تو این وضعیت تصمیم همیشگی اینه که نمیرم کلاس... ولی نه صبر کن! امروز روز آخره...آخرین روز دانشجویی من به عنوان دانشجوی لیسانس! پس مثل بچه آدم رفتم صبحونه خوردم و زدم بیرون. چه هوای گرفته و بارونی ای! پلی لیستم روی شاهین نجفی و متالیکا بود! گوش میدادم و از پنجره اتوبوس بارون و نگاه میکردم! عینهو این فیلما!!!!!حتی خودمم باور نمیکنم که کاملاً به موقع رسیدم به کلاسم! رفتم کلاس مزخرف خواب آور خسته کننده با اون همه همکلاسی غیر قابل تحمل رو با روحیه قوی تحمل کردم و لبخند زدم! از خودم تو اخرین کلاسم عکسم گرفتم!
با علاقه تمام توی راهروهای گروه چرخیدم و با ولع همه چیو تو خاطرم ثبت کردم.
با اشتها آخرین نهار دانشجویی و خوردم و ازش عکسم گرفتم!
بعد تو محوطه دانشگاه چرخیدم... همه مسیرای معمول و غیر معمول و قدم زدم! از دانشگاه بارون خورده زیبامون عکس گرفتم...
رفتم سمت سالن تربیت بدنی که امتحان بدم، دیدم فنسای قفل و چفت شده زمین چمن پسرا بازه! رفتم تو... تا محوطه کارگاهی،تا استخر روباز!!!!
امروز همه چی قشنگ تر بود!
امروز همه چی تموم شد!
خوشحالم و ناراحتم
خوشحال و ناراحت!!!!
خیلی.....

آدم بدبخت منم
چون هیچ وقت کسیو نداشته که راحت پیشش گریه کنم
کسیو نداشتم که بدون اینکه باهاش یه کلمه حرف بزنم یه عالمه پیاده روی کنم
کسیو نداشتم که به خاطر اینکه دلمو شکونده ازم دلجویی کنه
کسی که بگه دیدم ناراحت شدی دیدم که دلت شکست ... معذرت میخوام
همیشه دیدم که من و احساساتم به کون مردمیم
...
چون همیشه همیشه همیشه توی تنهایی هام مچاله شدم و گریه کردم
چون همیشه سرمو گذاشتم روی شونه  شیشه اتوبوس و گریه کردم
چون همیشه ترسیدم از شکستن قلب کسایی که لهم کردن
چون همیشه همه رو بیشتر از اونی که لیاقتشو بوده دوست داشتم
چون همیشه سعی کردم ببخشم و رد شم و نذارم کسی بفهمه که چقدر ناراحتم
...
چون حتی جرات ندارم برم به آدمایی که اذیتم کردن بگم من از شما ناراحتم و فراموش نمیکنم ضرباتی رو که به قلبم زدین

میترسم نبخشمت داغون شی به خودم بگیرم که آه من بوده